Gimnazjalny Pamiętnik

Trzymam się

Przepraszam, że ostatnio nie pisałam. Nie miałam siły i czasu. Ale teraz, teraz jestem już ogranięta :3.
Ostatnio dużo kłóciłam się z Pawłem, no i rozstaliśmy się na dobre, przez to ostatnio mało śpię i dużo płaczę. Jednak powoli się ogarniam. Dużo się uczę i robię projekty do szkoły. Zajmuje mi to trochę czasu i trochę odrywa myśli od problemów. W szkole też wariaty nie dopuszczają mnie do tego i powoli wychodzę na prosto. Nie będę rozpaczać, ni ma.. Żyję swoim życiem, jest piękna pogoda, wakacje się zbliżają, mam swoich wariatów i ogólnie nie ma się co załamywać, mam nauczkę po ostatnim :3.
A Marcel dzisiaj.. "Niech żałuje i wie co stracił.. Boże przecież Ty masz zajebisty charakter, że pomimo iż jestem gejem bujam się w Tobie bez pamięci.", hahaha.. Myślałam, że padnę :D. <3.
Powoli też ogarniam naukę :3. Cieszę się, pomimo iż mam tak dużo nauki.

Pozdrawiam

Weer

I tak po prostu z dnia na dzień przestali dla siebie istnieć.

Nie mój czas, nie moje miejsce, nie tak powinno być.

To właśnie Ty masz problem, sądząc, że możesz stawiać mnie w takiej podbramkowej sytuacji.

Żyjesz, coś psujesz, żyjesz dalej.

Czasem zbytnia świadomość świata sprawia, że zamykamy się w ciasnym pokoju i dopiero wtedy czujemy się wolni i bezpieczni.

Jednak mimo wszystko potrzebuję kogoś. Bo samotność mnie ogarnia, wplątuje w psychikę, przenika mózg. Ale mniejsza o to.

Powinnam zacząć dorosłe życie, ale nie chcę. Boję się tej przyszłości, gdy ciągle atakuję mnie przeszłość..

Jak ten pieprzony sen w którym żyję..

Pewnych osób nie da się skreślić, wymazać ze swego życia.

Moje sprzeczne oczekiwania od życia sprawiają, że jest prawie niemożliwe bym była kiedyś szczęśliwa.

Łatwiej jest dojść do siebie po tym, jak ktoś Cię skreśli niż wtedy, gdy sam kogoś skreślasz z obawy o coś, nie dając mu nawet cienia szans..

Odchodzę, bo nigdy nie prosiłeś, żebym została.

Więc jeśli masz uczucia, przestań je kryć.

Niedawno byliśmy dziećmi, a świat był piękny, później doszły problemy, uczucia, jakieś błędy..

Myślałam że się tego pozbyłam ale nadal czuję tą pustkę, gdzieś głęboko we mnie.

I mimo wszystko dałabym mu drugą szanse.

Przeszłość ewidentnie smuci. Teraźniejszość cholernie przytłacza. Natomiast przyszłość kurewsko mnie przeraża.

Niby wszyscy razem,a każdy osobno gubi swoją wolność skazany na samotność..

Od jutra jestem zimną suką, ale dziś jeszcze potęsknię.